راهنمای انتخاب صفحه سنگ مناسب برای برش آهن؛ کدوم ضخامت بهتره؟

اگر با فرز آهن‌بری سروکار دارید، دیر یا زود با این سؤال روبه‌رو می‌شوید: راهنمای انتخاب صفحه سنگ مناسب برای برش آهن؛ کدوم ضخامت بهتره؟ انتخاب ضخامت صفحه برش فقط یک ترجیح سلیقه‌ای نیست؛ مستقیماً روی سرعت برش، تمیزی لبه، مقدار جرقه و حرارت، میزان پرت فلز، عمر صفحه و مهم‌تر از همه ایمنی شما اثر می‌گذارد. صفحات نازک‌تر معمولاً سریع‌تر و تمیزتر می‌برند و حرارت کمتری تولید می‌کنند، ولی در برابر فشار جانبی و خطای دست حساس‌ترند. صفحات ضخیم‌تر کندترند اما دوام و استحکام بالاتری دارند و در برش‌های سنگین کمتر می‌شکنند.

در این مقاله، بدون حاشیه و با نگاه کاملاً مکانیکی و کاربردی توضیح می‌دهیم ضخامت‌های رایج صفحه برش آهن چه تفاوتی دارند، برای هر نوع آهن چه ضخامت بهینه است، چطور علائم روی صفحه را بخوانید و چه معیارهایی باعث می‌شود از همان بار اول انتخاب درستی داشته باشید.

صفحه برش آهن از چه چیزی ساخته می‌شود؟

صفحه برش فلز یا همان Cut-off Wheel در ظاهر یک دیسک ساده است، اما در عمل یک محصول مهندسی‌شده‌ است که باید هم برش سریع بدهد، هم تحت دور بالا نترکد. این صفحه از سه جزء اصلی تشکیل می‌شود: دانه‌های ساینده، باند یا چسب نگهدارنده، و شبکه تقویت‌کننده. دانه ساینده در صفحات مخصوص آهن معمولاً اکسید آلومینیوم (Aluminum Oxide) است؛ ماده‌ای سخت و تیز که هنگام تماس با فولاد، براده‌برداری کنترل‌شده ایجاد می‌کند و به همین دلیل برای آهن و فولاد ساختمانی بهترین تعادل را بین سرعت و دوام دارد. اکسید آلومینیوم در برابر حرارت هم نسبتاً پایدار است، بنابراین در برش‌های طولانی، لبه صفحه کمتر می‌سوزد یا «مسدود» می‌شود.

باند یا چسب صفحه اغلب رزینی (Resinoid Bond) است. رزین نقش نگه‌داشتن دانه‌ها را دارد، اما باید طوری طراحی شود که در حین برش، دانه‌های کندشده را رها کند تا دانه‌های تازه و تیز سطح صفحه را بگیرند. اگر باند خیلی نرم باشد، صفحه زود خورده می‌شود و عمرش پایین می‌آید. اگر باند خیلی سخت باشد، دانه‌ها دیر جدا می‌شوند و صفحه «کُند» می‌شود و فشار دست بالا می‌رود. به همین خاطر کارخانه‌ها سختی باند را متناسب با کاربرد آهن تنظیم می‌کنند.

لایه تقویت‌کننده هم معمولاً فایبرگلاس است که با الیاف بافته‌شده در داخل صفحه قرار می‌گیرد. این لایه‌ها مانع گسترش ترک‌های ریز می‌شوند و باعث می‌شوند صفحه در دور بالا و تحت فشار ناگهانی از هم نپاشد. وقتی روی صفحه نوشته BF یا Reinforced، یعنی صفحه از این شبکه تقویتی برخوردار است و برای برش ایمن‌تر ساخته شده.

روی خیلی از صفحات کدی مثل A46T-BF می‌بینید. این کد شناسنامه فنی صفحه است:
حرف A یعنی ساینده از نوع اکسید آلومینیوم (مناسب فلزات آهنی)، عدد 46 زبری متوسط و استاندارد برای برش آهن را نشان می‌دهد و حرف T سختی باند را مشخص می‌کند که معمولاً برای برش فولاد، در محدوده سخت تا نیمه‌سخت انتخاب می‌شود تا صفحه سریع نسوزد. BF هم یعنی صفحه با فایبرگلاس تقویت شده است. اگر این کدها روی صفحه واضح باشند، یعنی تولیدکننده صفحه را طبق استاندارد معرفی کرده و انتخاب شما قابل اعتمادتر است.

چرا ضخامت صفحه مهم‌ترین معیار انتخاب است؟

ضخامت صفحه به زبان ساده یعنی «چقدر دیسک از پهنا داخل آهن حرکت می‌کند». هرچه ضخامت کمتر باشد، عرض برش باریک‌تر می‌شود و فلز کمتری هم‌زمان ساییده می‌شود. بنابراین اصطکاک پایین‌تر می‌آید، گرما کمتر تولید می‌شود و صفحه با فشار دست کمتر، سریع‌تر برش می‌دهد. به همین دلیل صفحات نازک برای کارهای دقیق، تمیز و سریع فوق‌العاده‌اند و سطح برش را کمتر سیاه یا تاب‌دار می‌کنند.

در مقابل، صفحه ضخیم‌تر سطح تماس بیشتری دارد و در نتیجه پایدارتر عمل می‌کند. یعنی اگر دستتان کمی لرزید یا قطعه در حین برش تکان خورد، صفحه ضخیم کمتر تاب می‌گیرد و احتمال گیر کردن یا ترک خوردن آن پایین‌تر است. همین ویژگی باعث می‌شود صفحات ضخیم در کارهای سنگین و طولانی، اقتصادی‌تر باشند چون دیرتر تمام می‌شوند.

از نظر ایمنی، ضخامت بیشتر یعنی مقاومت بالاتر در برابر خم شدن یا فشار جانبی. صفحه‌های خیلی نازک اگر در حین کار کج شوند یا نتوانید مسیر برش را کاملاً مستقیم نگه دارید، مستعد لب‌پر شدن و شکست‌اند. این نکته مخصوصاً در فرز بزرگ اهمیت دارد، چون قطر زیاد باعث افزایش «گشتاور خمشی» روی صفحه می‌شود. در نتیجه ضخامت یک معیار هم‌زمان برای «کیفیت برش» و «امنیت کار» است. انتخاب صحیح ضخامت یعنی تعادل بین سرعت، دوام و امنیت.

ضخامت‌های رایج صفحه برش آهن و کاربرد دقیق هرکدام

ضخامت حدود ۱ میلی‌متر

صفحه‌های حدود ۱ میلی‌متر برای برش‌های سریع و تمیز طراحی شده‌اند. این صفحات معمولاً عرض برش بسیار باریکی ایجاد می‌کنند و به همین دلیل هم پرت فلز کمتر می‌شود و هم خط برش ظریف‌تر به دست می‌آید. وقتی با ورق یا قوطی سبک کار می‌کنید، صفحه ضخیم به‌خاطر اصطکاک زیاد، حرارت را بالا می‌برد و لبه را می‌سوزاند؛ اما صفحه ۱ میلی‌متر با انرژی کمتر، یک برش تمیز و خنک‌تر می‌دهد.

در کار واقعی، تفاوتش را اینجا می‌بینید: مثلاً هنگام برش ورق ۲ یا ۳ میلی‌متری، صفحه نازک تقریباً بدون تغییر رنگ و دفرمه شدن لبه برش را تمام می‌کند، در حالی که صفحه ضخیم‌تر همان ورق را با جرقه بیشتر و سیاه شدن لبه قطع می‌کند. بنابراین برای کارهایی که «زیبایی و تمیزی لبه» مهم است—مثل ساخت سازه‌های سبک، پروژه‌های ظریف یا برش‌هایی که بعدش جوش دقیق می‌خواهید—این ضخامت بهترین انتخاب است.

البته باید حواستان باشد که این صفحات حساس‌ترند. اگر قطعه را ثابت نگه ندارید یا صفحه را در حین برش کج کنید، احتمال لب‌پر شدن بالا می‌رود. پس برای استفاده از این ضخامت، کنترل دست و زاویه برش اهمیت بیشتری دارد.

ضخامت حدود ۱.۶ میلی‌متر

ضخامت ۱.۶ میلی‌متر محبوب‌ترین انتخاب کارگاهی است، چون دقیقاً در نقطه تعادل قرار دارد. از یک طرف هنوز آن‌قدر نازک هست که سرعت برش خوب بماند و فشار دست زیاد نشود، از طرف دیگر آن‌قدر ضخیم هست که دوام بالاتری نسبت به ۱ میلی‌متر داشته باشد و در برش‌های طولانی‌تر زود تمام نشود.

این ضخامت برای پروفیل‌های رایج ساختمانی مثل قوطی‌های متوسط، نبشی‌های معمولی و میلگردهای تا قطرهای متوسط کاملاً مناسب است. در عمل اگر یک تعمیرکار یا جوشکار بخواهد یک ضخامت «همه‌کاره» داشته باشد که هم برای کار سبک جواب بدهد و هم برای کار نیمه‌سنگین، معمولاً ۱.۶ میلی‌متر را انتخاب می‌کند.

مزیت مهم دیگر این ضخامت امنیت بیشتر در برابر خطای دست است. یعنی اگر کمی فشار جانبی وارد شد یا برش کمی زاویه پیدا کرد، صفحه ۱.۶ معمولاً بهتر از ۱ میلی‌متر مقاومت می‌کند. برای همین اگر تازه‌کار هستید و می‌خواهید هم سرعت مناسب داشته باشید و هم خیالتان راحت‌تر باشد، ۱.۶ انتخاب منطقی‌تری است.

ضخامت حدود ۲ میلی‌متر

صفحه‌های ۲ میلی‌متری بیشتر برای شرایطی ساخته شده‌اند که آهن ضخیم‌تر است یا برش‌ها طولانی‌تر و پیاپی‌اند. در این حالت صفحه نازک ممکن است خیلی زود داغ شود، سریع ساییده شود و یا به‌خاطر فشار بالا «پف کند» و کند شود. صفحه ۲ میلی‌متر به‌خاطر استحکام و جرم بیشتر، در برابر این وضعیت بهتر مقاومت می‌کند.

برای مثال در برش نبشی‌های سنگین یا پروفیل‌های ضخیم، صفحه ۲ میلی‌متری دیرتر کند می‌شود و شما مجبور نیستید وسط کار صفحه را عوض کنید. همین ویژگی باعث می‌شود در پروژه‌های ساختمانی یا کارگاه‌هایی که برش مداوم دارند، این ضخامت اقتصادی‌تر باشد. در عوض سرعت برش کمی پایین‌تر است و جرقه و حرارت بیشتر تولید می‌شود، که برای آهن ضخیم طبیعی است.

اگر کار شما بیشتر «ساخت‌وساز سنگین» است یا در طول روز تعداد زیادی برش دارید، ۲ میلی‌متر انتخاب مطمئن‌تری خواهد بود.

ضخامت ۲.۵ میلی‌متر و بالاتر

این دسته برای برش‌های خیلی سنگین و خشن طراحی شده است. در فولادهای ضخیم و مقاطع حجیم، صفحه نازک با شدت بالا ساییده می‌شود و ممکن است در میانه کار لبه‌هایش لب‌پر شود یا به‌خاطر فشار و حرارت زیاد ترک بردارد. صفحه‌های ۲.۵ میلی‌متر به بالا با ساختار قوی‌ترشان دقیقاً برای همین سناریو ساخته شده‌اند.

فرض کنید می‌خواهید یک قوطی ضخیم یا یک قطعه فولاد چندلایه را ببرید. در چنین شرایطی، صفحه ضخیم‌تر هم دوام بیشتری دارد و هم کمتر تحت پیچش قرار می‌گیرد. از نظر ایمنی هم برای کاربری‌های سخت (مثلاً برش روی سطح‌های زنگ‌زده، قطعاتی که کامل ثابت نیستند یا شرایط کارگاهی پرلرزش) این ضخامت امن‌تر است.

با این حال باید بپذیرید که عرض برش بیشتر می‌شود. یعنی مقدار فلزی که به صورت گرد و براده از بین می‌رود بیشتر است، سرعت برش پایین‌تر است و حرارت تولیدشده هم بیشتر خواهد بود. در نتیجه این ضخامت برای «دقت و ظرافت» ساخته نشده؛ برای «دوام و قدرت» ساخته شده است.

ضخامت‌های رایج صفحه برش آهن و کاربرد دقیق هرکدام

جمع‌بندی انتخاب ضخامت: کدوم بهتره؟

پاسخ حرفه‌ای این است که «به نوع کار شما بستگی دارد». اما اگر بخواهیم یک راهنمای سریع بدهیم:

• برای ورق و مقاطع نازک و برش تمیز: ۱ میلی‌متر

• برای کارهای عمومی و روزمره آهن‌بری: ۱.۶ میلی‌متر

• برای مقاطع نیمه‌سنگین یا برش طولانی: ۲ میلی‌متر

• برای فولاد ضخیم و کار خشن: ۲.۵ میلی‌متر به بالا

این همان قاعده‌ای است که منابع فنی جهانی هم می‌گویند: نازک برای سرعت و دقت، ضخیم برای دوام و کار سنگین.

ارتباط قطر صفحه با ضخامت

ضخامت را باید در کنار قطر ببینید. هرچه قطر صفحه بزرگ‌تر باشد، برای اینکه صفحه تاب برندارد و در دور بالا نلرزد، ضخامت معمولاً بیشتر انتخاب می‌شود. در بازار هم می‌بینید که صفحات ۱۱۵ یا ۱۲۵ میلی‌متری (فرز کوچک) اغلب ۱ تا ۱.۶ میلی‌مترند، اما صفحات ۱۸۰ و ۲۳۰ میلی‌متری (فرز بزرگ) بیشتر در بازه ۱.۶ تا ۲.۵ میلی‌متر عرضه می‌شوند.
اگر قطر صفحه بزرگ است و شما صفحه خیلی نازک ببندید، احتمال شکست در حین کار بالا می‌رود.

نوع صفحه: تخت یا مرکز‌فرو‌رفته

صفحه‌های برش فلز معمولاً دو شکل دارند: تخت (Type 41) و مرکز‌فرو‌رفته یا کاسه‌ای (Type 42). هر دو برای برش آهن مناسب‌اند، اما Type 42 به‌خاطر مرکز فرو رفته، در برش‌های عمیق یا زاویه‌دار کنترل راحت‌تری می‌دهد.
اگر بیشتر برش‌های صاف و سطحی دارید، Type 41 کافی است؛ اگر در گوشه‌ها و زاویه‌ها زیاد کار می‌کنید، Type 42 راحت‌تر است.

علائم ایمنی و مشخصات روی صفحه را جدی بگیرید

روی صفحه‌های استاندارد باید حتماً سرعت مجاز (RPM یا m/s) و استاندارد ایمنی ذکر شده باشد. نشان EN 12413 یعنی صفحه تحت الزامات ایمنی اروپا برای محصولات ساینده تقویت‌شده ساخته شده و تست‌های لازم را گذرانده است.
اگر صفحه‌ای این نشان یا اطلاعات واضح سرعت مجاز را ندارد، مخصوصاً روی فرز بزرگ، ریسک بالایی دارد.

انتخاب ضخامت مناسب برای انواع آهن

برای ورق آهن، صفحه نازک بهتر است چون حرارت پایین‌تر می‌ماند و لبه دفرمه نمی‌شود؛ معمولاً ۱ یا ۱.۶ میلی‌متر. برای پروفیل‌ها و قوطی‌های ساختمانی، ۱.۶ میلی‌متر گزینه مطمئن است و اگر دیواره خیلی ضخیم شد، ۲ میلی‌متر دوام بیشتری می‌دهد. برای میلگردهای نازک تا متوسط، ۱ یا ۱.۶ خوب جواب می‌دهد، اما میلگرد ضخیم یا نبشی‌های سنگین با ۲ یا ۲.۵ بهتر و اقتصادی‌تر بریده می‌شوند. در آهن‌های زنگ‌زده یا لایه‌دار هم صفحه کمی ضخیم‌تر کمک می‌کند صفحه لب‌پر نشود و دیرتر بسوزد.

اشتباهات رایج که انتخاب شما را خراب می‌کند

خیلی از مشکلات از انتخاب ضخامت غلط یا استفاده غلط می‌آید. مهم‌ترینشان این است که صفحه نازک را برای کار سنگین می‌گذارند و صفحه ضخیم را برای ورق نازک. اشتباه دیگر، فشار جانبی و کج کردن صفحه است که مخصوصاً برای صفحات ۱ میلی‌متر خطرناک است. همچنین بعضی‌ها صفحه‌های بدون استاندارد ایمنی یا با سرعت مجاز پایین‌تر از دور دستگاه را استفاده می‌کنند که احتمال ترکیدن را بالا می‌برد.

تفاوت صفحه برش آهن با صفحه‌های مخصوص استیل و آلومینیوم

خیلی‌ها فکر می‌کنند «صفحه برش فلز» یعنی برای هر فلزی جواب می‌دهد، اما این تصور کامل نیست. صفحه‌ای که برای آهن و فولاد طراحی شده، معمولاً با دانه ساینده اکسید آلومینیوم ساخته می‌شود و روی آن کدهایی مثل A24، A36، A46 یا A60 دیده می‌شود. این دانه برای برش آهن بهترین عملکرد را در سرعت و دوام دارد.

اما برای استیل (Inox)، سازنده‌ها فرمولی با آلودگی آهنی کمتر و ساختاری که حرارت را بهتر کنترل کند ارائه می‌دهند. دلیلش این است که استیل نسبت به حرارت حساس‌تر است و اگر صفحه معمولی آهن روی استیل کار کند، هم لبه را بیشتر می‌سوزاند و هم احتمال تغییر رنگ و افت کیفیت سطح بالاتر می‌رود. به همین خاطر اگر کارتان ترکیبی است (آهن و استیل)، بهتر است دو نوع صفحه جدا داشته باشید؛ یکی مخصوص آهن و دیگری مخصوص Inox.

در مورد آلومینیوم هم داستان متفاوت است. آلومینیوم نرم است و با صفحه برش آهن سریع «گیر» می‌کند و صفحه را می‌بندد. برای همین صفحات آلومینیوم معمولاً ساختار و دانه دیگری دارند. نتیجه کاربردی این بخش: اگر می‌خواهید صفحه‌تان عمر واقعی داشته باشد و کیفیت برش خوب بماند، نوع فلز را با نوع صفحه هماهنگ کنید.

انتخاب ضخامت بر اساس نوع دستگاه و توان موتور

ضخامت صفحه را فقط با قطعه کار تعیین نکنید؛ توان و نوع دستگاه هم تعیین‌کننده است. صفحات نازک برای دستگاهی مناسب‌اند که دور ثابت و کنترل‌پذیر دارد و اپراتور می‌تواند مسیر برش را بدون لرزش نگه دارد. در مقابل، اگر دستگاه شما قدرت بالا و وزن بیشتری دارد، صفحه ضخیم‌تر در کنترل و دوام بهتر جواب می‌دهد. منابع فنی انتخاب صفحه هم تأکید می‌کنند که ضخامت، عملکرد و ایمنی را با توجه به نوع ابزار تغییر می‌دهد.

برای مثال، در مینی‌فرزهای ۱۱۵ یا ۱۲۵ میلی‌متری، ضخامت‌های ۱ تا ۱.۶ میلی‌متر معمولاً بهترین ترکیب سرعت و کنترل را می‌دهند. اما در فرزهای بزرگ ۱۸۰ و ۲۳۰ میلی‌متری، استفاده مداوم از صفحه خیلی نازک (مثلاً ۱ میلی‌متر) ریسک تاب برداشتن و شکست را بالا می‌برد؛ چون شعاع بزرگ‌تر یعنی احتمال انحراف و فشار جانبی بیشتر.

در دستگاه‌های پروفیل‌بر یا سنگ‌بُر ثابت (مثل دستگاه‌های ۳۵۵ میلی‌متری)، صفحه‌ها معمولاً ضخیم‌تر انتخاب می‌شوند، چون برش‌ها طولانی‌تر و بار برشی سنگین‌تر است. پس اگر دستگاه شما بزرگ‌تر و سنگین‌تر است، طبیعی است که ضخامت مناسب هم یک پله بالا می‌رود.

تکنیک برش درست برای افزایش عمر صفحه و کم کردن خطر

حتی بهترین صفحه اگر با روش غلط استفاده شود، زود می‌سوزد یا می‌ترکد. تفاوت عمر یک صفحه نازک با یک صفحه ضخیم، فقط در محصول نیست؛ در «روش دست شما» هم هست. در راهنماهای ایمنی استفاده از صفحات برش، یک اصل کلیدی تکرار می‌شود: صفحه برش فقط برای فشار در راستای برش طراحی شده، نه فشار جانبی.

وقتی صفحه را در حین برش کج می‌کنید یا برای باز شدن مسیر، به چپ و راست فشار می‌دهید، مخصوصاً در صفحات ۱ میلی‌متر، احتمال لب‌پر شدن و ترک ریز بالا می‌رود. همین ترک‌های ریز می‌توانند در دور بالا باعث شکست ناگهانی شوند.

نکته دوم، فشار بیش از حد است. فشار زیاد باعث می‌شود صفحه بیشتر گرم شود و دانه‌ها زودتر کُند یا جدا شوند. صفحه باید با «وزن طبیعی دستگاه و هدایت آرام» کار کند، نه با زور دست. چرخاندن مسیر برش با حوصله، هم سطح تمیزتری می‌دهد و هم عمر صفحه را افزایش می‌دهد.

اگر برش شما طولانی است، چند ثانیه مکث کوتاه هم کمک می‌کند حرارت تخلیه شود و صفحه به‌جای سوختن، منطقی ساییده شود. این موضوع برای صفحات نازک اهمیت بیشتری دارد، چون حرارت روی آن‌ها سریع‌تر بالا می‌رود.

تکنیک برش درست برای افزایش عمر صفحه و کم کردن خطر

تشخیص صفحه استاندارد از تقلبی؛ معیارهای ساده ولی حیاتی

یکی از علت‌های تجربه‌های بد کاربران این است که صفحه‌ای می‌خرند که ظاهراً «برای آهن» است اما استاندارد ایمنی ندارد. استاندارد EN 12413 مشخصاً برای ایمنی صفحات ساینده تقویت‌شده تدوین شده و وجود این نشان یعنی صفحه آزمون‌های لازم را گذرانده و سرعت و استحکامش تأیید شده است.

اگر صفحه‌ای روی خودش سرعت مجاز، نوع صفحه (Type 41 یا 42)، جنس دانه (A)، زبری (مثلاً 46) و نشان EN 12413 یا FEPA را ندارد، احتمال تقلبی بودن یا حداقل غیرقابل اعتماد بودنش بالاست.

یک نشانه تجربی هم این است که صفحات تقلبی معمولاً:

• حک و چاپ کم‌رنگ و بی‌کیفیت دارند،

• ضخامت‌شان یکنواخت نیست،

• و در اولین برش‌ها بوی رزین سوخته شدید می‌دهند یا لبه‌شان سریع خرد می‌شود.

پس اگر امنیت و هزینه برایتان مهم است، صفحه را فقط بر اساس قیمت انتخاب نکنید؛ بر اساس شناسنامه فنی و استانداردش انتخاب کنید. این کار ساده‌ترین راه برای کم کردن ریسک و افزایش کیفیت برش است.

نتیجه‌گیری

در «راهنمای انتخاب صفحه سنگ مناسب برای برش آهن»، جواب سؤال «کدوم ضخامت بهتره؟» با شناخت نوع کار روشن می‌شود. صفحات نازک‌تر مثل ۱ میلی‌متر برای برش سریع، تمیز و کم‌حرارت در ورق و مقاطع نازک عالی‌اند. ضخامت‌های ۱.۶ و ۲ میلی‌متر انتخاب‌های چندمنظوره و مناسب کارهای روزمره و نیمه‌سنگین هستند. صفحات ۲.۵ میلی‌متر و بالاتر برای فولاد ضخیم، کار خشن و برش طولانی ساخته شده‌اند و دوام و ایمنی بیشتری دارند، هرچند کندتر و گرم‌تر کار می‌کنند. کنار ضخامت، حتماً استاندارد ایمنی، نوع دانه و سرعت مجاز را هم چک کنید تا برش شما هم بهینه باشد هم بی‌خطر.

اگر مرتب آهن برش می‌زنید، یک انتخاب درست به‌طور مستقیم زمان، هزینه و امنیت شما را بهتر می‌کند. پیشنهاد من این است که برای کارهای سبک و دقیق همیشه چند صفحه ۱ یا ۱.۶ داشته باشید و برای کارهای سنگین‌تر یک بسته صفحه ۲ یا ۲.۵ تهیه کنید. این ترکیب باعث می‌شود برای هر پروژه، مناسب‌ترین ابزار را دمِ دست داشته باشید و صفحه را بیهوده نسوزانید.

سوالات متداول

برای برش آهن، صفحه ۱ میلی‌متر بهتر است یا ۱.۶؟

برای ورق و مقاطع نازک که سرعت و تمیزی مهم است ۱ میلی‌متر بهتر است. برای استفاده عمومی و مقاطع متوسط، ۱.۶ میلی‌متر تعادل بهتری بین سرعت و دوام دارد.

آیا صفحه ضخیم‌تر همیشه بهتر و ایمن‌تر است؟

در کارهای سنگین، ضخیم‌تر دوام و ایمنی بیشتری دارد، اما در کارهای سبک فقط باعث کندی، حرارت بیشتر و پرت فلز می‌شود.

چرا صفحه نازک سریع‌تر می‌بُرد؟

چون عرض برش کمتر است و مقدار فلزی که هم‌زمان ساییده می‌شود پایین‌تر است؛ بنابراین اصطکاک و گرما کمتر و سرعت برش بیشتر می‌شود.

از کجا بفهمیم صفحه مخصوص آهن است؟

به علامت A (اکسید آلومینیوم)، نوشته Metal/Steel، کدهایی مثل A46T-BF و وجود استاندارد EN 12413 توجه کنید.

مهم‌ترین عامل ترکیدن صفحه چیست؟

سرعت بالاتر از حد مجاز صفحه، فشار جانبی، ضربه خوردن صفحه و استفاده از صفحات بی‌کیفیت بدون استاندارد ایمنی.